نمىبينى كه فرموده : « أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ » « 1 » . و اين در صورت ، « خبر » است و در معنى « امر » مثل قول حق تعالى كه « وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ » « 2 » . و حق تعالى گناهكاران را لعن كرده در اين آيه : « لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ » « 3 » . و در اين آيه : « إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً » « 4 » . و فرموده : « مَلْعُونِينَ أَيْنَما ثُقِفُوا أُخِذُوا وَ قُتِّلُوا تَقْتِيلًا » « 5 » . و فرموده : « إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرِينَ وَ أَعَدَّ لَهُمْ سَعِيراً » « 6 » و خطاب به ابليس فرموده : « وَ إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلى يَوْمِ الدِّينِ » « 7 » . و امّا كلام آن كس كه مىگويد : در لعن چه ثواب است و خدا به مكلّف نخواهد گفت كه چرا لعن نكرده ، و اگر به جاى « لعن اللّه فلانا » . « اللّهم اغفر لي » بگويد بهتر است ، و اگر كسى طول عمر خود ابليس را لعن نكرده باشد گناهى نخواهد داشت ، كلامى است به غايت جاهلانه و ابلهانه ! چه « لعن » هرگاه به موقعش باشد اطاعت است و به آن استحقاق ثواب حاصل مىشود ، و مستحق لعن را هرگاه للّه و في اللّه ، نه از جهت تعصب و هواى نفس لعن كنند عبادتى خواهد بود . نمىبينى كه در شرع وارد شده در نفى ولد و قرآن به آن ناطق است كه در صيغهء لعان ، زوج در خامسه بگويد : « أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ » « 8 » ، پس اگر حق تعالى نمىخواست كه بندگانش به اين لفظ تلفّظ كنند و تعبّد نمايند هرگز آن را از معالم شرع نمىساخت و در بسيارى از آيات كتاب خود درج

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) 159 . ( 2 ) . بقره ( 2 ) 228 . ( 3 ) . مائده ( 5 ) 78 . ( 4 ) . احزاب ( 33 ) 57 . ( 5 ) . احزاب ( 33 ) 61 . ( 6 ) . ص ( 38 ) 78 . ( 7 ) . احزاب ( 33 ) 64 . ( 8 ) . نور ( 24 ) 7 .